Ο Μήνας που Θρέφει τους Έντεκα

Κατηγορία: εξομολογήσεις Γράφτηκε από τον/την Κατερίνα Δεμερτζή Δευτέρα, 03 Αύγουστος 2015 12:50

(ακολουθεί μια ελεγεία για τον πιο μαγικό μήνα του χρόνου, τον Αύγουστο)

Κακά τα ψέματα (ενίοτε και καλά τα ψέματα). Ανήκουμε σε ένα λαό που ζει για τα καλοκαίρια του. Που περιμένει μήνες ολόκληρους τη μέρα που θα ξαναφορέσει κοντομάνικο και τη στιγμή που θα βουτήξει ξανά στη θάλασσα για να πιστέψει πως Ναι, ήρθε και πάλι το καλοκαίρι. Ήρθε πάλι η στιγμή να ζήσει αλλιώς. Κι αν έχει προγραμματιστεί στο DNA μου ν’αγαπώ τα καλοκαίρια κάπου μετά τα 25 μου κάτι θα συνέβη κι άρχισα να λατρεύω τους Αύγουστους. Το πιθανότερο είναι ότι κάπου εκεί άρχισα να δίνω την ετήσια «μάχη του Αυγούστου».


Γύρω στα τέλη Μαϊου με αρχές Ιούνη αρχίζουν στη δουλειά μου (και στις περισσότερες δουλειές μάλλον) οι διαβουλεύσεις για τις καλοκαιρινές άδειες. Κι ενώ κάποιες χρονιές (εξαιρετικά σπάνιες η αλήθεια είναι) οι συζητήσεις καταλήγουν σε γρήγορη συμφωνία, κάποιες άλλες χρονιές οι συζητήσεις καταλήγουν σε απελπισμένους προισταμένους που προσπαθούν να συμβιβάσουν τ΄ασυμβίβαστα πάνω από ένα ημερολόγιο με τις βδομάδες του καλοκαιριού. Τότε ακριβώς αρχίζει κι η δική μου «Μάχη για λίγο Αύγουστο», μάχη την οποία συνήθως χάνω για λόγους είτε ιεραρχίας είτε οικογενειακής κατάστασης (σε περίπτωση που δεν το ξέρεις ο παντρεμένος προηγείται εσού στην επιλογή περιόδου αδείας και για κάποιο διαολεμένο λόγο συνήθως τον βολεύει ο Αύγουστος).
Κάθε χρονιά που χάνω τη μάχη του Αυγούστου, σε συζητήσεις περί αδειών, αφού εκφράσω με πικρία το δράμα μου, ακούω συνήθως από κάποιον με επιτιμιτικό ύφος ότι οι καλύτερες διακοπές είναι μακράν τον Ιούλιο. Σημειωτέον ότι 9 στις 10 φορές αυτός ο κάποιος έχει άδεια τον Αύγουστο επειδή για μπλα μπλα μπλα λόγους μόνο τότε μπορεί και μακάρι να μπορούσε να λείπει τον Ιούλιο. Και με συγχύζει περισσότερο!


Γιατί και πάλι κακά τα ψέματα, ο Αύγουστος είναι άλλο πράγμα. Μπορεί τον Ιούλιο να κάνεις διακοπές πιο άνετα, πιο φθηνά, να σε προσέχουν περισσότερο, να γλιτώνεις τους καύσωνες στην Αθήνα, να γλιτώνεις φόρτο εργασίας αλλά κάτι χάνεις: χάνεις την αίσθηση του Αυγούστου, που είναι μοναδική. Και ναι, μπορεί η άδεια (σχεδόν άδεια-μην υπερβάλλουμε) Αθήνα να είναι όλη δική σου, να τη γυρίσεις σε μισή ώρα με το αυτοκίνητο και να την περπατάς τα βράδια με την ησυχία σου αλλά προσωπικά την τρίτη μέρα περιφέρομαι με την αίσθηση της εγκατάλειψης κι αναρωτιέμαι διαρκώς «Μα που πήγαν όλοι;».
Τον Αύγουστο δεν γεμίζεις τις μπαταρίες σου. Τις αλλάζεις. Πετάς τις παλιές και φοράς καινούργιες. Δε χαλαρώνεις απλώς. Δεν ξεκουράζεσαι απλώς. Σε παρασέρνει η γενικότερη αλλαγή ταχύτητας, φρενάρεις και προλαβαίνεις να δεις το τοπίο γύρω σου καλύτερα. Μπορείς να διαλέξεις όση βαβούρα θέλεις κι όση ησυχία θέλεις. Να περάσεις καλά χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα ή να ξανασκεφτείς σε 10 λεπτά τη ζωή σου ολόκληρη ένα βράδυ που σε χτυπάει μελτέμι ή ένα καταμεσήμερο που κολυμπάς μόνος στα βαθιά. Να ζεις με αστακομακαρονάδες ή να ζεις με καρπούζι ή εναλλάξ. Να έχεις χρόνο μόνο για τον ευατό σου και γι αυτούς που αγαπάς και να έχουν και κεινοι χρόνο για σένα.

 


Τον Αύγουστο δε χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ για τίποτα. Είσαι όμορφος/η γιατί σ’ έχουν ομορφύνει 2 μήνες καλοκαιριού. Είσαι ήρεμος/η γιατί έχεις αφήσει πίσω σου ότι σε χαλάει. Γιατί δεν αφήνεις τίποτα που θα συμβεί να σε χαλάσει. Γιατί μπορείς να βλέπεις τα πράγματα απλά. Το μυστικό όλα τα παραπάνω δεν τα κάνεις μόνο εσύ. Τα κάνουν κι οι γύρω σου. Είναι σα να συμμετέχεις σε μια συλλογική-σχεδόν εθνική- προσπάθεια.
Τέλος, ο μήνας είναι βασιλιάς κι απ’ τ’ όνομά του μόνο. Μεταγειτνίων για τους αρχαίους ημών και Sextilis για τους Λατίνους, πήρε το όνομά του από τον Αύγουστο Καίσαρα που θέλησε μ΄αυτό τον τρόπο να τιμήσει το μήνα που έχασε την Κλεοπάτρα (αυτοί ήταν άντρες!). Κι από τότε ο Αύγουστος κουβαλάει το επίθετο που συνόδευε τα ονόματα όλων των αυτοκρατόρων Ρώμης και Βυζαντίου.
Κι αν δε σε έχουν πείσει όλα τα παραπάνω θα σε πείσει μια απλή αναζήτηση στο Youtube. Οι λοιποί μήνες του θέρους αριθμούν δυο-τρία τραγούδια, εκ των οποίων το ένα από ένα δίσκο του Παντελή Θαλασσινού που είχε γράψει τραγούδια για όλους τους μήνες ανεξαιρέτως. Για τα τραγούδια του Αυγούστου δε χρειάζεσαι καν αναζήτηση στο youtube. Μια γρήγορη αναζήτηση στη μνήμη σου θα φέρει μπροστά σου μια ατέλειωτη λίστα: από τον μοναδικό «Αύγουστο» του Παπάζογλου μέχρι τις «Βραδιές του Αυγούστου» των Ζιγκ-Ζαγκ και την προσωπική μου επιλογή στα Αυγουστο-τράγουδα «Τον Αύγουστο που μου χρωστάς» του Δημήτρη Μητροπάνου. Ε, ναι δεν είναι τυχαίο. Τραγουδάμε πάντα ότι αγαπάμε.
‘Οχι απλά Καλό μήνα λοιπόν. Καλό Αύγουστο!

ΥΓ: Αναρωτιέμαι πότε θα βρεθεί Κυβέρνηση ν’ αναλάβει το πολιτικό κόστος να καθιερώσει αργία από 10 έως 20 Αυγούστου για όλους ...


ΥΓ2: Αφιερωμένο στο κορίτσι του Αυγούστου που κάθε 17/08 μεγαλώνει ένα χρόνο!

 

 

Thank for sharing!

About The Author


Κατερίνα Δεμερτζή

Παιδί της πόλης. Επιμένει να πιστεύει στους ανθρώπους κι εκείνοι επιμένουν να την εκπλήσσουν θετικά. Γράφει όταν δε μπορεί να κάνει αλλιώς. Θα γυρίσει κι αν τη φωνάξεις Μπέττυ.