Κατασκηνωτικά καλοκαίρια στο Μετόχι

Κατηγορία: έτσι μεγαλώσαμε Γράφτηκε από τον/την Μένη Μπέλεση Τετάρτη, 30 Σεπτέμβριος 2015 13:30

...τα ημερολόγια γράφουν Σεπτέμβριος. Και τώρα που τελείωσε το καλοκαίρι, τώρα τι; Μετράμε τους πανέμορφους τόπους που επισκεφτήκαμε, τα κρυστάλλινα νερά που κολυμπήσαμε, τα υπέροχα φαγητά που απολαύσαμε και τις εμπειρίες που ζήσαμε; Θυμόμαστε όλες τις φορές που κλείσαμε τα μάτια και ευχηθήκαμε μέσα μας “να μείνουμε εδώ”, να κρατήσει για πάντα αυτή η ημέρα ή αυτή η στιγμή; Ναι, νομίζω πως κάπως έτσι πάει το παραμύθι... Για εμένα παρόλα αυτά, και παρότι τα καλοκαίρια μου είχαν ποικιλία προορισμών τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων, όταν κλείνω τα μάτια, συχνά αναπολώ τις ημέρες διακοπών και τις στιγμές που πέρασα στο Μετόχι της Πάρνηθας... Τα καλοκαίρια που πέρασα στην κατασκήνωση.

Η καλύτερη απόφαση που πήραν ποτέ οι γονείς μου ήταν να στείλουν τις αδελφές μου κι εμένα κατασκήνωση, και μάλιστα, από νωρίς! Από 7 χρονών και για κάθε χρόνο περνούσα 20 ημέρες (και βάλε!) σε μία πανέμορφη και φιλόξενη έκταση, μέσα στα πεύκα και την δροσιά, λίγο πιο κάτω από το καζίνο της Πάρνηθας, εκεί που η ταμπέλα δείχνει πως είναι οι Παιδικές Κατασκηνώσεις Τραπέζης της Ελλάδος. Έκανα και 2-3 περιόδους στις κατασκηνώσεις του Δήμου Αθηναίων στον Άγιο Ανδρέα, αλλά το Μετόχι ήταν πάντα η πρώτη μου επιλογή.

Όπως σε όλες τις οργανωμένες κοινωνίες έτσι και στην κατασκήνωση υπάρχει μία ιεραρχία, την οποία ανέβηκα ως την θέση της βοηθού κοινοτάρχισσας, έχοντας φυσικά περάσει από αυτές της κατασκηνώτριας και ομαδάρχισσας. Είχε 36 ομάδες χωρισμένες σε 6 χτιστές κοινότητες, χειροτεχνία, βιβλιοθήκη, τραπεζαρία, πισίνες, ιατρείο, επιμελητεία, γήπεδα και φυσικά το Αρχηγείο. Ο σεισμός του ’99, έχοντας ως επίκεντρο την Πάρνηθα, κατέστρεψε τα περισσότερα κτίσματα της και μέχρι να ξαναφτιαχτεί -εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων-, η διαμονή μας γινόταν σε σκηνές, εμπειρία πρωτόγνωρη για εμένα. Το φαγητό υπέροχο, η έγερση στις 8 και το σιωπητήριο στις 11, το βράδυ ενίοτε ήθελες μακρυμάνικο και οι ημέρες κυλούσαν νεράκι, σηματοδοτώντας μία υπέροχη παύση στις κανονικές ζωές μας και ό,τι μας απασχολούσε. Τα κινητά προφανώς ήταν άγνωστη έννοια, όπως και κάθε άλλο συναφές gadget πλην των Gameboys και των Walkmans, μιλάμε άλλωστε για τα 90s και αρχές 00s (γκούχου-γκούχου)!

Το 20ήμερο αυτό, το περίμενα όλο τον χειμώνα... Για να είμαι ειλικρινής, το περίμενα από την στιγμή που έφευγα από το Μετόχι με την λήξη της κατασκηνωτικής περιόδου, τα μάτια κατακόκκινα από το κλάμα και την καρδιά γεμάτη. Ούσα ακόμα κατασκηνώτρια, μου ήταν ευκολότερο να αποχωριστώ αυτόν τον παράδεισο. Και φυσικά το ότι είχα και υποχρεώσεις εκεί, ήτοι να στρώνω το κρεβάτι μου φάκελο, να κάνω φασίνα και να τηρώ το πρόγραμμα της ημέρας, ουδόλως με ξένιζε, ίσα ίσα μου φαινόταν φυσιολογικό, μάθημα πολύτιμο όταν είσαι 7-8 χρονών διαολάκι!

Οι ημέρες στο Μετόχι ξεκινούσαν με την έπαρση της σημαίας στο Αρχηγείο και ήταν γεμάτες από παιχνίδια και πρωταθλήματα στα γήπεδα, από δημιουργίες στην χειροτεχνία και επιτραπέζια στην βιβλιοθήκη, από μπάνια στην πισίνα και από προετοιμασίες κοινοτικών δραστηριοτήτων. Τα βράδια, είχαν την υποστολή της σημαίας, αφού πρώτα μαζευόμασταν γύρω της υπό τον ήχο του “The River Kwai March”. Και πριν πάμε για το βραδινό φαγητό, το Μετόχι πλημμύριζε από κατασκηνωτικά τραγούδια και τις κραυγές της κάθε κοινότητας που δεν ήταν άλλο από γνωστές μελωδίες και τραγούδια, με παραλλαγμένα λυρικά απίστευτης φαντασίας και πρωτοτυπίας! Είχαν ταινίες στο σινεμά, πάρτυ, κοινοτικές βραδιές και το αγαπημένο μου κυνήγι του θησαυρού, με έπαθλο παγωτά! Με τόσες επιλογές, πραγματικά η ημέρα μού φαινόταν εξαιρετικά μικρή και οι 24 της ώρες, λίγες. Όταν αργότερα έγινα ομαδάρχισσα έχοντας την επιμέλεια 8-10 κοριτσιών, βρέθηκα στην αντίπερα όχθη, καθότι έπρεπε καθημερινά να φροντίζω τις ανάγκες τους, να τις παροτρύνω να ασχολούνται με δραστηριότητες και το σημαντικότερο, να καταφέρω να γίνουμε μία δεμένη ομάδα .

Κάτι που εκτιμούσα απεριόριστα ήταν οι ανταλλαγές κατασκηνωτών που έκανε η κατασκήνωση μας με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Είχα την πολύτιμη ευκαιρία να γνωρίσω και συναναστραφώ άτομα που είχαν διαφορετική γλώσσα, συνήθειες και πολιτισμό και για εμένα αυτό ήταν κάτι το συναρπαστικό! Την τελευταία μου φορά που πήγα κατασκήνωση και που ταυτόχρονα ήταν και η καλύτερη όλων, είχα την τύχη να είμαι ομαδάρχισσα σε μία ομάδα σωστός πύργος της Βαβέλ, αφού αποτελείτο από ένα κορίτσι από τις Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Τσεχία, Ιταλία και δύο Ελληνίδες. Να με βλέπατε να προσπαθώ να ξεθάψω όσα γαλλικά θυμόμουν από το DELF1 για να συνεννοηθώ με το εν λόγω κορίτσι που δυστυχώς δεν γνώριζε αγγλικά, θα κλαίγατε ως σήμερα από τα γέλια!

Η κατασκήνωση είναι για εμένα όλα τα παραπάνω και μερικά ακόμα... Είναι οι πολύτιμοι και αγαπημένοι φίλοι που απέκτησα και έχουμε μια ιστορία ήδη 20 ετών πίσω μας και τους νιώθω οικογένεια! Που ακόμα και τώρα, κάθε φορά που συναντιόμαστε, πάλι για την κατασκήνωση μιλάμε! Αθεράπευτοι! Είναι το ότι η μυρωδιά του πεύκου και οι ήχοι των Κατσιμιχαίων, των “Αύγουστος” και “Το Φιλαράκι” των Παπάζογλου και Βόσσου αντίστοιχα, θα μου θυμίζουν πάντα αυτό το μέρος. Τα μπουγέλα, οι συζητήσεις στις βρύσες (συνήθως της 6ης), οι εκδρομές που κάναμε, τα αναρίθμητα κουτιά πουράκια Caprice που φάγαμε και πόσα άλλα πράγματα... Είναι όλες οι εμπειρίες που έζησα εκεί, όλη η δημιουργικότητα που ανέπτυξα σαν άνθρωπος, όλοι οι άνθρωποι που γνώρισα, όλα τα γέλια και οι συγκινήσεις που έζησα, όλες οι φωτογραφίες που έχω σε ένα κουτί κάτω από το κρεβάτι μου. Και όλες οι αναμνήσεις που έχω και που δυστυχώς ξεθωριάζουν σιγά-σιγά. Αυτό όμως που θα παραμείνει για πάντα αναλλοίωτο μέσα μου είναι το πώς ένιωθα εκεί… Σαν στο σπίτι μου.- 

Υ.Γ.: Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τους Νίκο Μαυροβουνιώτη, Κωνσταντίνο Χάλκο, Αγγελική Λεουνάκη και Τόλη Γιακουμάκη για τις φωτογραφίες τους! 

Thank for sharing!

About The Author


Μένη Μπέλεση

Ένα φύσει κοινωνικό και χαμογελαστό πλάσμα που λατρεύει τα ταξίδια, τον ήλιο & την θάλασσα.. Αλλά στο top της λίστας της είναι οι φίλοι, το καλό φαγητό, οι γάτες και οι αγκαλιές.. Όταν τα τρία από τα τέσσερα συνδυάζονται, τότε είναι #happy_Meni! Αν συνδυαστούν και τα τέσσερα, then magic happens..!